شکفتن در برف

شعر را می توان وباید وشاید که مقدس ترین کلام بشری بدانیم که اگر نه همه ی آن

بیش از نیمی از آن به عالم غیب وجودی بشر تعلق دارد و به راستی خود آگاه شاعر

از همه ی آن چه که می سراید با خبر نیست واز همین حیث کلام شاعر پس از کلامهای مقدس

قرار می گیرد .اگر کسی بگوید پس شعر نفسانی را چگونه تعبیر میکنی  درپاسخ اشارت به فرموده حق کافی ست:فالهمها فجورها وتقوی ها