درست در وسط چار راه شهر شلوغ
به پاست
بلند پیکره ی آهنین خود کامه
که در نگاه سیاهش
صلابتی پیداست
و دست او که دراز کرده به پیش
نشانه ی فرداست.
ورود ممنوع است
بله ؛
به میله و زنجیر
کشیده اند به دورش
حریم دایره واری
که در برابر مردم شدست دیواری
دو سال پیش که مرغ مهاجری ناگاه
چنان که افتد ودانی
سر مبارک او را به فضله اش آلود
هزار اسلحه بر آسمان گشود آتش
که توطئه ی دشمنان کند نابود
دو تا پرنده ی عاشق
قرار خلوت دیدار
گذاشتند شبی
میان تاج هلالش
و از نگاه فضول خبر چینان
نهان بنا کردند
به شور ، حلقه ی مهر آشیانه ی خود را
میان گودی آن.
بلور نغمه ی شاد پرندگان وقتی
شکست روی سکوت سنگ
ستاره بازی آوازهای آزادی
چنان حقیقت تابان آفتاب افشا شد
به پرده پرده رنگ.
نخست اداره ی امنیت ملی
به قصد رمز گشایی از این اقدام
به بررسی زوایای توطئه پرداخت
سپس گروه زره پوش ضد شورش از هرسو
به میدان تا خت.
غرض ، نشانه ی تیر و تفنگ دژخیمان
شدند جوجگکان
و آشیانه در آتش سوخت.
حریم سنگی تندیس
دوباره رفت فرو در سکوت مردابی.
مجسمه ی آهن
دچار حال غریبی شد
بدون چهچهه ی آبی پرندگان افسرد
و موریانه ی زنگار، روح آهنینش را
به شکل تنهایی
به مزمزه خورد
و درد پیکر او را هزار بار جوید
و دل ، دل فولادش
میان غصه و غم پوسید
چنان که روز مقدر
بدون فریادی
درون خویش شکست
و در برابر بهت نگاه رهگذران
به روی خاک فرو ریخت
پس از پژوهش و تحقیق های گسترده
نتیجه ی پرونده
میان پوشه ی قرمز
چنین خلاصه شده بود:
به نغمه های فریبای آزادی
مجسمه عاشق شد
ودر سکوت فراق
دچار عارضه ی دق شد.
۱۵/۱۱/۸۷
