آبی

 

 

من در ملال روزها

آوازهای آبی ام را

                 گم کرده ام

خاکستر کسالت

پاشیده اند روی درختان،

نه آفتاب

آن آفتاب قدیم است

نه باد،باد دیوانه ی قصه ها.

 

 

تنها صدای تک تک ساعت مدام است.

در خاطر اتاق.

 

من در ملال روزها

دنبال بالهای تو می گردم

آبی  صدایم کن

در ازدحام این همه تکرار،

در ابتدای پرنده.

                ۴/۷/۷۸

پرسه

پرسه

 

پس از قتل بلبل به باغ خزانی

کلاغان تاریک گرد آمدند

به تکریم مرحوم با نوحه خوانی !