گل

فقط

دهانی خونین بود

با سکوتی خندان.

 

فرصت

 

در فرصت بی رحم

خود را سرودم

چون آذرخشی

زیرا که جان بی قرارم

بیگانه با تقدیر ظلمت بود.

 

 

در فرصت بی رحم

آرش برآمد بر چکاد خویش

و آفتابش را

روی مدار کمان سیاچاله ی بی زمانی رصد کرد.

 

 

در فرصت بی رحم

افتادن سنگ شهابی

در برکه ی شب

بی هیچْ اخمِ قُلُپی

بی هیچ زنجیرِ تدویرِ موجی.

 

در فرصت بی رحم

دیدار ِ خورشید و شبنم .

 

 

در فرصت بی رحم

لبخند تاریک عدم یک دم

و زایش کهکشا ن های روشن .

 

 

در فرصت بی رحم

موجی

در جستجوی وقتِ سرمد .

 

 

در فرصت بی رحم

تابید در من

و قطره اشکی در خشان

غلتید درمن!

 

در فرصت بی رحم...