صبحگاه
در ستایش سیاه مشق های میرزا غلام رضا اصفهانی
صبحگاه
بر سطح میدان مشق
برف کدام فراموشی می بارد؟
صف های حرف ها و اسم ها وفعل ها
در انتظار فرمان کیستند؟
آن سو
در امتداد هم
گردان واوها مشق نظام می کنند.
سرهنگ نون ها
با افتخار نقطه نشانی
بر سینه اش زده ست.
·
·
این سو
آمد شد سواد حروف
روی بیاض صفحه ،
چون جای پای فرشتگان مانده ست.
در خانقاه جدول ها
ذکر سکوت می رود و عین وجیم و خا
دف های دایره ها را
تا شور یک سماع تکرار می کنند.
در حسن همجواری صاد و دال
صلح محال اضداد دیدنی ست.
·
·
آ ن سو هنوز خیل الف ها
موزون تر از همیشه خبردار
ایستاده اند.
سردار معنا
از لشگر زیبا
سانی به قاعده می بیند
زیرا مجال نطق در خور نیست.
26/2/86
مهدی الماسی
