چو كوهي گرچه پنهان كرده اي آتشفشان خود
خروشان آشكارا مي كني روزي نهان خود
در آوار سياهي دانه اي دارد تقلايي
به سوي نور شايد مي كشد برگ جوان خود
به دور زندگي تار تعلق مي تنيم عمري
خوشا پرواز از اين پيله به سوي آسمان خود
به رغم بادهاي ناموافق – هرچه بادا باد-
بر آبي هاي بي پايان گشودم بادبان خود
دم سرد زمان و برگريز لحظه ها در پيش
تماشايي ست راه زندگاني در خزان خود
بشر هر لحظه خشتي با ملاط خاك و خون اينجا
زند تا بر كشد بر آسمان برج جهان خود
به تاريكي سخن از نور شمعي گفت و مي گويند
سرش بر باد خواهد رفت با تيغ زبان خود
به هر سو چشم گرگي چون چراغ منزلي در شب
و حيران گله اي در راه گم كرده شبان خود
مهدي الماسي 86
+ نوشته شده توسط مهدی الماسی در سه شنبه یازدهم اردیبهشت ۱۳۸۶ و ساعت
10:24 |
