فراقی

تلخ ست

بادام یاد چشم هایت را شکستن

با شیشه ی اشکی که در هر قطره اش دریا

در جستحوی ساحل گم گشته اش بی تاب می زارد.

بی ماه مهرت در دریچه

 سردست

خاکستر آن شعله های سرخ و سر خوش

که ، با بی قراری سرک می کشیدند

از روزن تاریک زندانم

در آرزوی صبح آزادی دیدارت.

خشک ست بی تو

آن رود شادی که غریوان و برهنه

از سنگلاخ و خار زار و دره و کوه و بیابان

                                  می رفت

تا سر گذارد

در پای دریای رقصان

            _ با دامن چین چین آبیش_

وقتی حریر صدایت

تن پوش اوقات لرزان من نیست

دنیا زمستان سکوتی سیاه ست

با هرزه لایی سگانش

لال از بیان داستان گل سرخ !