فرصت

در فرصت بی رحم

خود را سرودم

چون آذرخشی

زیرا که جان بی قرارم

بیگانه با تقدیر ظلمت بود.

در فرصت بی رحم

آرش برآمد بر چکاد خویش

و آفتابش را

روی مدار کمان سیاچاله ی بی زمانی رصد کرد.

در فرصت بی رحم

افتادن سنگ شهابی

در برکه ی شب

بی هیچْ اخمِ قُلُپی

بی هیچ زنجیرِ تدویرِ موجی.

در فرصت بی رحم

دیدار ِ خورشید و شبنم .

در فرصت بی رحم

لبخند تاریک عدم یک دم

و زایش کهکشا ن های روشن .

در فرصت بی رحم

موجی

در جستجوی وقتِ سرمد .

در فرصت بی رحم

تابید در من

و قطره اشکی در خشان

غلتید درمن!

در فرصت بی رحم...