ان الله و ملائکته یصلون علی النبی یا ایها الذین امنوا صلوا علیه و سلموا تسلیما/قران کریم

عرق وقتی از آن رخسار آتشناک می ریزد

گل خورشید می روید اگر بر خاک می ریزد*

برای فهمت از خود می رود دریا و می آید

و هر دم  ناتوان بر ساحل ادراک می ریزد

به شرح راز لبخندت چو لب وا می کند غنچه

به شوقت شعله ور هر گل گریبان چاک می ریزد

به شادی نگاه ِماه تو هر دم به شاباشی

هزاران اختر و خورشید بر افلاک می ریزد

به مستی تو چرخی می زند هستی وحیرت نیست

اگر خون شرابت در رگان تاک می ریزد

خوشا باران که رقصان پیش تو بر خاک می افتد

واز جان بوسه ها بر پیکرت بی باک می ریزد

خوشا خاکی که می گیرد نشانی از قدم هایت

اگر آلوده می خیزد غبارش، پاک می ریزد

و این آیینه مشکاتی ست با مصباح رخسارت

همان نورعلی نوری که در لولاک می ریزد

به روی هر دو عالم سایه ی مهرت  چنان افتاد

که بر سر دوزخ از بیکاری خود خاک می ریزد

*بیت نخست با  اندکی تغییر از ملا یگانه بلخی از شاعران قرن یازدهم

هجری ست . گویا از وی همین یک بیت باز مانده است ، اصل

بیت  در تذکره ی منتخب اللطایف چنین است:

عرق هر گه که زان رخسار آتشناک می ریزد

گل خورشید می روید اگر بر خاک می ریزد

آیا شاعر به این باور مردمی تلمیح داشته است؟!

گویند:  عرق روی محمد مصطفی ص در سفر معراج بر زمین چکید و زیبا ترین وخوشبو ترین گل زمین – گل محمدی- از خاک رخ نمود.