مرثیه
برای مردانی که رفتند ونام ونعششان سگ خور کفن دزد
و نعش کش وگور کن وگزمه و حاکم و کاتب
و کاهن وشاعر شد.
در روزگار ما
دزدان
از مردگان کفن نمی دزدند
نام ونجابت آنان
در معرض دزدی ست
از سایه ی خوبان
پتیارگان پشت چشمی بزک می کنند.
از خون هر شهید
بر چهره ی پلشت
سرخاب می کشند
تا بستر خود فروشی ها
بی مشتری نماند.
·
تو هرکه هستی باش
وقتی که نیستی
نامت مصادره خواهد شد
زیرا که شهریار وشهردار
در نقشه های جامع شهری
سودی نهفته را در آن
از دوربین مهندسان فرهنگی
رصد کرده اند
دردا
هر یاوه ای
نام تو را
همراه نام خویش
در صدر وذیل آگهی ترحیم
بر گور نامه ی تاریک صبح وعصر
مر قوم می کند
تا مردمان مردد
هنگام مرگت نیز
ناچار از هجای نام فریبنده ای باشند
نامی که زندگی ات یکسر
هجو حضور او بوده است.
آه
از واژگونی ایام !
وقتی
از چار سوی نهان
با دشنه های زهر آلود
نعشت به کوچه ی غروب می افتد
فردا
صبح علی الطلوع
تن پوش ریش ریش خونینت
در دست قاتلان بیرقی به خون خواهی ست.
·
در روزگار ما
بازار جنس مشابه چنان گرم است
که؛ دیدار خود را نیز
در وقت آینه باور نمی کنی!
آ بان 86
