شكوه

 

ميزم مي گويد:

به من بسنده كردي وچوب مرده اي بيش نبودم

 

اتاقم مي گويد:

بي پنجره اي

دلخوش  همين چار متر ماندي

وآن سو ها را نديدي

 

در كتابي آياتي روشن مي خوانم

 

ورق مي خورد بر دفتري كه مي نويسم

و سطور سفيدي پيدا مي شود

 

در افزايش سواد

واي برمن

اگر نوشته هايم سپيدي بر سپيدي نيفزايد